Vlissings Filmtheater Scheldehof
22 augustus om 19.30 uur
Kosten: 5 euro, reserveren via onderstaand formulier
THE ZONE OF INTEREST
Het is een film die snoeihard binnenkomt, juist door wat je niét ziet (maar wel hoort). Ze wonen er pal naast, kampcommandant Rudolf Höss en zijn vrouw Hedwig, in hun villa gebouwd tegen de muur van vernietigingskamp Auschwitz in Polen, jaren veertig vorige eeuw.
Wat je niet ziet, is Auschwitz zelf. We zetten geen stap in het kamp maar zien, over de grijze betonnen muur heen, wel de bijna constante zwarte rook van de schoorstenen van de crematoria. Rechts in beeld zien we, achter de bomen die aan de villa grenzen, de stoom van de talrijke treinen die joden en Roma en andere te vermoorden mensen aanvoeren. En op de voorgrond, direct grenzend aan de muur, de liefdevol onderhouden tuin van Hedwig; ze plant klimop tegen de ongezellige grijze betonnen kampmuur en is trots op haar bloemen.
Wat je ziet, continu en soms surrealistisch saai, is het burgerlijke leven van kampcommandant Rudolf Höss en zijn vrouw Hedwig.
Wat je niet ziet is enige emotie bij Rudolf en Hedwig, en de stoet andere nazi's die bij hen over de vloer komen, over het doel van Auschwitz: geïndustrialiseerde genocide gecombineerd met meedogenloze dwangarbeid.
Je ziet de kleinburgerlijke idylle van Rudolf en Hedwig, die klein begonnen maar nu voorname mensen zijn en trots zijn op hun positie ('Rudolf noemt mij de koningin van Auschwitz', zegt Hedwig trots tegen haar moeder als die een paar dagen op bezoek komt).
Regisseur Jonathan Glazer heeft een unieke film afgeleverd waaraan hij tien jaar werkte, die vooral in research ging zitten: alles wat je ziet en hoort is een zo getrouw mogelijk weergave van de villa (die uit elkaar staande bedden kloppen ook) en de geluiden die er te horen moeten zijn geweest. Ook het karakter en de manier van doen van Rudolf en Hedwig werd geresearched uit dagboeken, aantekeningen en uit getuigenissen van destijds, door de werknemers die bij ze moesten werken. Het realisme wordt nog versterkt doordat Glazer het hele exact nagebouwde huis heeft volgehangen met statische verborgen camera’s, waarvan de acteurs zich bewust waren maar die niet in beeld komen. Zo konden ze geheel naturel spelen, alsof ze daadwerkelijk in de villa woonden en leefden. Glazer noemt het cynisch ‘het Big Brother huis van Auschwitz’.
Het levert een beklemmende en schokkende maar meestal ingehouden film op die in niets lijkt op andere pogingen om de Holocaust op film te proberen te vatten.
