“Mijn stage in de palliatieve zorg was de mooiste ervaring van mijn leven.” Ibtissam Aboudaoud (21) wist vanaf dat moment dat dit haar plek in de zorg was. Inmiddels werkt ze als verpleegkundige via de Flexpool in het hospice en is haar werk een aaneenschakeling van mooie momenten.
De eerste keer dat ze een hospice binnenstapte, wist ze niet goed wat ze moest verwachten. “In de samenleving heerst een bepaald beeld dat het heel verdrietig is, dus ik verwachtte een heftige stage. Maar dat viel dus reuze mee. Het was juist heel mooi.”
De kleine dingen
Het zijn de kleine dingen die het mooi maken, legt Ibtissam uit: “De glimlach op het gezicht van een cliënt bij het proeven van zijn lievelingsgerecht. Het kaartje achteraf van familie van een cliënt, die hebben onthouden dat mijn naam ‘glimlach’ betekent. Maar ook het plezier dat we nog met cliënten beleven. Doordat ze hier tot rust komen en berusting vinden in hun situatie, komt er soms ruimte voor luchtigheid en grapjes. Dat helpt mensen om ermee om te gaan.”
Kippenvelmomenten
Ibtissam en haar collega’s stellen alles in het werk om het de cliënten zo comfortabel mogelijk te maken. “We proberen nog een stukje leven toe te voegen aan die laatste dagen door ze zoveel mogelijk comfort te bieden en waar mogelijk nog een laatste wens in vervulling te laten gaan. Nog een laatste keer naar de boulevard bijvoorbeeld. Echt kippenvelmomenten.
Lachen en steun bieden
Ook de momenten van overlijden ervaart Ibtissam als waardevol. “Het is mooi om mensen in dat laatste stukje te mogen begeleiden, zowel cliënten als hun naasten. Dat je steun kunt bieden en uitleg kunt geven over de stervensfase. Juist de afwisseling van lachen op het ene moment en steun bieden op het andere, is wat ik het mooiste vind aan dit werk.”
Jong in de palliatieve zorg
Bij medestudenten merkte ze Ibtissam tijdens haar studie dat ze veel interesse en bewondering hadden voor wat zij in de palliatieve zorg deed. “Veel klasgenoten zeiden ‘Ik wil dat ook wel’, maar vervolgden dan met ‘maar denk niet dat ik het kan’. Ik heb dan ook weinig jonge collega’s. Dat vind ik wel jammer, want ik denk dat wij iets aan de palliatieve zorg kunnen toevoegen. Dat ervaren collega’s iets van onze frisse blik en nieuwe kennis kunnen leren, zoals wij dat ook van hun werk- en levenservaring doen.”
Relativeren
Wat de palliatieve zorg Ibtissam in ieder geval geleerd heeft, is om te relativeren. “In een hospice zie je van heel dichtbij dat gezondheid en het leven niet vanzelfsprekend zijn. De palliatieve zorg leert me elke dag opnieuw wat echt belangrijk is. Dat je dankbaar moet zijn voor de kleine dingen en je problemen in perspectief moet zien.”
Verpleegkundig en docent
Over perspectief gesproken: welk toekomstperspectief ziet Ibtissam voor haarzelf in de zorg? “Ik werk nu via de Flexpool, grotendeels in het hospice van Ter Reede en deels in de revalidatie- en herstelzorg. Dat is voor nu prima, maar in de toekomst wil ik graag een vaste plek in de palliatieve zorg én docent worden. Het lijkt me leuk om andere studenten te enthousiasmeren voor deze vorm van zorg, zoals een docent dat ook bij mij deed.”
Cultuur-sensitieve zorg
Daarnaast heeft Ibtissam nog een aanvullende passie: “Cultuur-sensitieve zorg bespreekbaar maken. Dat de zorg beter begrijpt wat cultuurverschillen zijn. Bijvoorbeeld dat je weet dat als een moslim pijnmedicatie weigert, dit voortkomt uit de overtuiging dat lijden een beproeving is die iemand graag wil aangaan. Over dit soort dingen geef ik voorlichting. Zo hoop ik de zorg nog mensgerichter te kunnen maken.”
