24 was hij, toen Aad van Winsen (70) zijn eerste herseninfarct kreeg. Een kleintje, met kleine gevolgen. Daarna volgden er nog tientallen, meestal klein, maar soms ook niet. Hennie zag het aan en nam beetje bij beetje steeds meer hooi op haar vork. Uiteindelijk hielp ze Aad met alles: opstaan, aankleden, eten, toiletbezoek, noem maar op. Vaak werd haar gevraagd: wordt het je niet te veel? Nee, dacht Hennie, tot haar eigen lichaam het tegendeel aangaf.
“Ik stortte volledig in, kon niks meer. Achteraf bleek ik onbewust te lang te hebben doorgevochten”, vertelt Hennie. “Het zorgen voor Aad was voor mij al zo normaal geworden. Ik deed het al twintig jaar. Het werd wel zwaarder na zijn laatste grote herseninfarcten en hij had er ook epilepsie en vasculaire dementie bijgekregen. Aad zei wel eens: laat me maar gaan, ik wil je ontlasten. Maar ik wilde er niet van weten. Tot dat moment. Toen zag ik ook in: dit gaat zo niet meer.”
Ik kom eraan!
Binnen twee weken kwam er bij Amarijn een kamer vrij in Ter Reede. “Ze belden en ik twijfelde nog even, maar Aad nam de telefoon over en zei ‘Ik kom eraan!’. Eenmaal daar zag hij zijn kamer, waar zijn eigen zetel en een kastje al stonden, en zei: ‘Wauw, dit is prima! En wat een uitzicht! Ik ga hier niet meer weg, ik zit hier goed.
Alleen die blik al
Sinds die dag, nu twee en half jaar geleden, gaat Hennie vier dagen in de week bij Aad langs. “Op dinsdag, donderdag, zaterdag en zondag. De andere dagen mag ik van hem niet komen, want dan heeft hij het druk met houtbewerking, boetseren en de mannenclub. Maar op de dagen dat ik erheen ga, begint hij helemaal te stralen zodra hij me ziet binnenkomen. Alleen die blik al... zo lief. Aad is altijd al een schat geweest.”
Samen genieten
Hennie helpt veel mee in de zorg voor Aad. “Ik doe zijn was, knip zijn nagels, scheer zijn haar, check of zijn apneu-apparaat schoon en aangevuld is en help hem naar het toilet. We gaan ook vaak samen naar buiten, een stukje wandelen. Wat ik dan wel mis, is hand in hand lopen. Dat deden we altijd, maar nu heeft hij twee handen aan zijn rollator nodig. Waar we nog wel heel erg van kunnen genieten, is samen thuis zijn en tv kijken, het liefst schaatswedstrijden, een lekker toastje erbij, heerlijk!”
Het is niet niks
Zo lang ze het kan neemt Hennie Aad zelfs nog mee op vakantie. “Dat is wel heel zwaar. Aad weegt 97 kilo en ik heb rugklachten. De meiden van Amarijn zeggen ook altijd ‘Meid, wat knap dat je dit doet!’, maar ik vind het maar normaal. Hoewel, ik moet na zo’n week wel drie dagen bijkomen hoor. Het is niet niks, want Aad heeft echt bij alles hulp nodig.”
Nog steeds mijn maatje
Eenmaal terug bij Ter Reede ziet ze dat ook Aad altijd even moet bijkomen. “Thuis en op vakantie zijn er meer prikkels. Bij Ter Reede komt hij tot rust. Dan gaat hij in zijn zetel zitten en zie je hem gewoon ontspannen. Zijn kamer is echt zijn thuis. En gelukkig krijgt hij daar ook heel goede zorg. Ze staan echt altijd voor hem klaar.” Net zoals Hennie dat ook doet. “Ondanks alle ellende, zou ik niet anders willen, niet anders kunnen ook, dan zo betrokken te zijn. Aad is mijn man. We zijn al 51 jaar samen. Hij is nog steeds mijn maatje en hij zou ook voor mij klaarstaan als de rollen omgedraaid waren. Dat weet ik zeker."
